آیت اللّه العظمی سیّد محمدتقی خوانساری رحمه الله
فرزند: سیّد اسداللّه موسوی
ولادت: اردیبهشت۱۲۶۷ش/ ماه رمضان۱۳۰۵ق
زادگاه: خوانسار (اصفهان)
محل تحصیل و تدریس: خوانسار، نجف، اراک، قم
استادان: آیات عظام: سیّد محمدکاظم طباطبایی یزدی؛ میرزا محمد حسین نائینی؛ آقاضیاءالدین عراقی؛ شیخ عبدالکریم حائری یزدی رحمهم الله
شاگردان: آیات گرامی: سیّد محمدصادق لواسانی؛ شهید سیّد اسداللّه مدنی؛ محمدعلی اراکی؛ ابوالقاسم دانش آشتیانی؛ سیّد حسین بُدلا؛ مسلم ملکوتی؛ حاج محسن حرم پناهی؛ مرتضی حائری یزدی؛ سیّد محمّد وحیدی شبستری.
مقام علمی: آقاضیاءالدّین عراقی رحمه الله فرمود: «حفظ مقام و نگهداری شئونات آقای خوانساری را مانند علمای متأخر، بر خود فرض[واجب] می دانم.» همچنین بدون درخواست ایشان، از نجف برایش «اجتهادنامه « فرستاد.
آثار: حاشیه بر عروه الوثقی؛ حاشیه بر «مناسک الحج» شیخ انصاری.
خدمات: حضور در میدان جنگ با قوای متجاوز متفقین درعراق؛ تلاش در جهت تقریب مذاهب اسلامی؛ مبارزه با «کشف حجاب»؛ حمایت از فلسطین.
ویژگی: ایشان دارای کرامات زیادی بودند که می توان به بارش باران پس از اقامه ی «نماز استسقاء» توسط معظم له در سال ۱۳۲۳ ش، در شهر قم اشاره نمود که در سایه ی این کرامت، چندین نظامی انگلیسی به اسلام گرویدند.
رهنمود: باید برادران شیعه و سنّی در کنار هم بوده و از دامن زدن به اختلافات، دوری کنند.
رحلت: ششم شهریور۱۳۳۱ ش/ هفتم ذی حجّه ۱۳۷۱ ق/ ۶۴ سالگی
آرامگاه: رواق بالاسر، ضلع جنوبی